Marijn Moerman en Christina Völtl
Is deel van: Programma 4 juni
Boe roepen. Hoe kan dat klinken? Een vuist maken. Hoe kan dat eruitzien? Kietelen. Met welk tempo dan?
Verzet kent vele vormen, maar is altijd een bevraging van de macht. Je kunt boos worden, uitlachen, uitdagen. Wij kiezen voor spelen. Omdat speelsheid ruimte maakt. Omdat een beetje luchtigheid rondom de regels van de status quo geen kwaad kan. Er is al genoeg zwaarte.
Christina – klassiek zangeres – doet dat via stemgebruik. Marijn – theatermaker en promovendus aan de VU – via het lichaam. We werken met viewpoints, een benadering die veel wordt gebruikt in theater en dans: een soort alfabet van tijd, ruimte, ritme en relatie. Eerst leren we de technieken. Daarna onderzoeken we hoe we ze, los van elkaar, kunnen inzetten om de vaak krampachtige mores van onze dagelijkse praktijk op een lichte, speelse manier te ontregelen.
Er mag gelachen worden, en gevoeld. Uit het hoofd, in het lijf. We vinden plezier in het ontregelen zelf — en in het samen ontdekken wat er dan allemaal mogelijk wordt.
Theoretisch kader voor de geïnteresseerden: Filosoof Michel Foucault over Vrijheidspraktijken. Socioloog Erving Goffman over de dramaturgie van het dagelijks leven. Psychoanalyticus Donald Winnicot over de discrepanties tussen binnen- en buitenwereld. Johan Huizinga over de spelende mens. Wikipedia werkt goed, maar Stanford Encyclopedia of Philosophy doet wonderen.